Een planning maken om vanaf te kunnen wijken

Net als het verbouwen van je huis of het reizen met NS, duurt het altijd langer dan je had gepland. Zo ook met ons spaargeld. Het viel ons tegen hoe veel geld we nu werkelijk op zij konden leggen om naar Nieuw Zeeland te kunnen. Al met al komen we er wel, maar het houdt niet over. Laten we eerlijk wezen: met één inkomen sparen voor een reis voor twee personen is ook best ambitieus. Ondanks we in Perth niet voor onze accommodatie hoeven te betalen, want daar zorgt Michel al klussend voor (het huis wordt echt heel mooi en Kate is heel blij met ons werk). Na een paar dagen buikpijn en een inspirerend gesprek met een ANWB collega van Marion (die een weekend in Perth was en we koffie mee hebben gedronken, maar daarover straks meer) hebben we besloten het roer om te gooien. Nieuw Zeeland wordt ingeruild voor Bali! Om heen en weer te vliegen zullen de kosten om en nabij hetzelfde blijven, maar het levensonderhoud in Indonesië gaat zo veel schelen met wat we anders in Nieuw Zeeland kwijt zouden zijn. En alleen al dat idee lucht op. We doen liever geen dingen half, zijn we achter. We kunnen best willens en wetens naar NZ, maar we zien het gewoon niet zitten het gehaast te moeten doen of iedere verdiende dollar te moeten overwegen. Bovendien willen we ook zonder schuldgevoel van onze tijd in Perth kunnen genieten. Onze leuke dingen kunnen doen zoals een bioscoopbezoekje of burrito’s eten bij de Mexicaan. Zo gezegd, zo gedaan! Of toch niet?

 

Want daar kwam het volgende ‘probleem’. Het visum dat Michel heeft, laat niet toe om weer terug te keren in Australië. Dat is nu juist wel de bedoeling aangezien we voor we naar huis keren, onze fietsen in Melbourne op moeten pikken! We besluiten zodra we in Bali zijn om voor Michel een ander visum aan te vragen, zodat we de laatste week van onze reis in Melbourne kunnen besteden voordat we naar Nederland terugkeren. Op hoop van zegen.

Ja, met pijn in ons hart besluiten we dit. En ja, we willen allebei zo graag naar Nieuw Zeeland. Maar het loopt niet weg en het is de buikpijn over geld niet waard. Een exotisch einde en een bezoek aan (voor ons beiden) ons vierde continent lijkt ons een strak plan! Bovendien een reden om weer eens terug te keren naar deze kant van de planeet.

Nu begint het plannen dus, we hadden namelijk allebei niet eens een idee waar Bali precies lag! Gelukkig krijgen we genoeg tips van mensen die er geweest zijn, ben je er zelf wel eens geweest? En wil je ons wat do’s en don’ts laten weten? Graag! We ontwijken graag de massale toeristische trekpleisters en gaan liever op pad met een local die ons het ‘echte’ Indonesië laat zien. Wellicht doen we Java en Lombok ook nog aan.

Daniëlle, de ANWB collega van Marion bleek laatst ineens een weekend in Perth te zijn. Samen gewerkt in Den Haag, dan kun je een kop koffie aan de andere kant van de wereld natuurlijk niet overslaan! Wat leuk om bij te kletsen! Ze woont een gedeelte van het jaar op Bali en laat haar tassen daar produceren (www.moochi.nl) met zo veel enthousiasme heeft ze verteld dat ons sluimergevoel een besluit werd: wij gaan naar BALI!

Verder hebben we in Perth een fijn leven. De hal en keuken zijn knalgeel en Kate, onze ‘huisbaas’ is er erg blij mee. Zij blij, wij blij. Het dak van de supermarkt lekt zo hard, dat als het regent er geen verschil is tussen binnen en buiten. De temperaturen zijn fijn en we genieten nog steeds van Fremantle. Het warmt langzaam maar zeker op, maar het is nog niet zo heet al we verwacht hadden. Gelukkig, dus daar genieten we ook nog even van! Volgens Kate is het zelfs ‘koud’ voor deze tijd van het jaar. We hebben onze eerste échte warme dag wel achter de rug. Dat was niet grappig. Ik herhaal: niet grappig.

 

Vincent en Anne moesten hun fijne huis (waar wij bij aankomst hebben gelogeerd, die met de spa) helaas verlaten en op zoek naar een nieuw huurhuis. Die hebben ze inmiddels gevonden en we hebben ze geholpen met de verhuizing waar dat kon. Hun nieuwe huis is in elk geval dichter bij waar wij nu wonen, dus dat is gezellig voor hen en voor ons.

Voor nu: hele fijne feestdagen lieve allemaal! Make your dreams come true in 2015!

Liefs, Michel & Marion

Ons leven in Perth

Inmiddels mogen we Fremantle ons thuis noemen en hebben we onze draai aardig gevonden. Marion trapt zo’n 5-6 dagen per week richting de supermarkt waar zij zich het ‘hey, how are you?’ helemaal eigen heeft gemaakt. Het is een prima begroeting en heeft meer betekenis dan ‘hallo’. Het is een opening naar een eventueel gesprekje over niets, of een verkapt: ‘hoe kan ik je helpen’. De versafdeling van de supermarkt verkoopt naast vlees en kaas ook verse maaltijden, broodjes en gebraden kippen. De vakken worden gevuld, de kassa’s gerund en zo vliegt de tijd voorbij.

Vincent en Anne hebben ons fantastisch ontvangen in Perth. Dat terwijl ze zelf niet eens thuis waren! We mochten in hun huis logeren in de tijd dat zij zelf op vakantie waren en na 6 dagen thuis weer naar Nederland vertrokken voor twee weken. Al die tijd mochten we in hun fantastische paleis vertoeven, inclusief spa! Daarnaast heeft Anne-Marije mij ook nog eens geholpen aan het baantje bij de supermarkt en een nieuw onderkomen voor ons gevonden toen zij terugkwamen van hun reis (we kunnen ze niet genoeg bedanken).

Collega Kate van de supermarkt woont in een fantastisch houten Victoriaans huis, met veranda, een enorme tuin, twee kippen en een kat en verhuurt kamers. Het huis heeft hier en daar wat onderhoud nodig, waar Michel zich graag op uitleeft. Zo werden één en één twee en hij leeft zich uit in de schuur; heeft ontroestingsmachines gebouwd, fietsen uit elkaar gehaald, in elkaar gezet en gaat de hal en de keuken van een gezellig verfje voorzien. Zo werkt McGyver voor onze accommodatie en Marion voor de spaarcenten om het ticket naar Nieuw Zeeland te kunnen bekostigen.

Wanneer Nederland wakker wordt, gaan wij naar bed. Terwijl Nederland winter tegemoet komt, krijgen wij zomer. De lente is heerlijk! De dagen worden langer en de temperaturen zijn standaard boven 20, soms richting 30 waarbij een heerlijk verkoelend briesje waait. De zomer zijn we echt echter angstiger voor. Er worden temperaturen van boven 40 graden voorspeld, met af en toe een dagje 30. Dat wordt zweten onder de kerstboom!

sandsnowman

We blijven hier nog een tijdje, zodat we genoeg gespaard hebben om nog even Nieuw Zeeland aan te tikken voor we huiswaarts keren. Onze terugreis is geboekt en we zullen half maart 2015 in Nederland aankomen. Dan gaan we eerst eens even goed bijkletsen met onze familie en echt Hollands voer eten (haaaaaring!). Daarna hebben wij besloten het grote mensen leven weer op te gaan pakken. Iets met een baan, huis, dat soort dingen. Maar dat is allemaal nog ver weg. Voor nu richten wij ons op geld sparen en genieten van Perth.

Tot de volgende!

Liefs, M&M

 

 

Een nieuw avontuur!

Hallo beste allemaal!,

 

 Eerst een filmpje van ons Cowboy/cowgirl avontuur!

 

 

Goed.Nu weer terug naar de huidige stand van zaken 🙂

Ondertussen zijn we in Perth! Helemaal aan de andere kant van Australië ten opzichte van waar we met de fietsen zo ongeveer eindigden. Na 9000km in de auto en verschillende prachtige dingen te hebben gezien. Maar daarover straks meer.

 

In Airlie was de tijd op en moesten de fietsen weer een kartonnen jasje aan. Vanuit Airlie Beach zijn we met Tiger Air naar Melbourne gevlogen ( het equivalent van Ryan Air maar dan in Oz). In Melbourne de fietsen ondergebracht bij iemand die we nooit ontmoet hebben. Omdat de fietsen natuurlijk niet mee op de rondreis per auto meekonden. De betreffende gastvrije meneer was zelf op fietsvakantie in Europa maar zijn dochter heeft de garage voor ons open gedaan.. Dus nu maar hopen dat de vriendelijke man de fietsen niet verkoopt in de tussentijd haha.

Carmen heeft ons geweldig verwelkomt en verwend. Er is nu eenmaal zoveel te doen. Ik noem nog een aan paar dingen die we daar hebben gedaan:

 

  • Ocean Rafting waarbij je met een geweldige snelheid over de zee stuitert en waarbij je ook nog eens Walvissen van heel dichtbij kunt zien!
  • 2 dagen Kamperen op een vrijwel verlaten (voormalig resort) eiland zodat je kokosnoten uit de boom kunt kegelen en kunt zwemmen 😉 Gelukkig was het op dat moment niet het seizoen voor de Irukanji, een netelig maar meer dan eens een dodelijk kwalletje. Er kon ook een vuurtje gemaakt worden ( mocht eigenlijk niet) maar Marion was in haar sas. Heerlijk stil en een geweldige ervaring.
  • Carmen is een mooie mengelmoes van Europese culturen. Duits en Nederlands maar net zomin een Kiwi (Nieuw Zeelander). Dus hebben we zuurkool en boerenkool met worst en zuurkoolspek gemaakt. Zo verknocht was ze eraan dat ze, zoals mijn vader dat met zuurkool ook deed, het zelfs op brood had. Heerlijk was het. Maar het doet je ook nadenken. Hoe maakt mijn moeder dat toch ook alweer!?…. Uiteindelijk hebben we het 2 keer gemaakt. In totaal voor zo’n 12 mensen! Al is er eerlijkheidshalve geen anoniem tevredenheidsonderzoek gedaan, beleefdheidshalve was het een groot succes. Boerenkool heeft in grote hoeveelheden trouwens een flatulerend effect. Om het maar een beetje chique te zeggen.
  • Bezoek aan de krokodillenboerderij van de “Barefoot Bushman” Rob Bredl. Een geweldige ervaring. Het hanteren van slangen. Vasthouden van babykrokodillen, hagedissen en gigantische krokodillen van een paar meter dichtbij bekijken. Zonder hek…

 

Carmen, als je dit leest, duizendmaal dank voor je gastvrijheid en kom alsjeblieft bij ons langs in Nederland. Als we weer een huis hebben. We zullen je bedelven onder je favoriete eten.

Goed. Nu zijn we grofweg met het verhaal aangekomen bij het vertrek uit Melbourne met Stefan, Felix en de Jeep. Stefan (Michels’ vriend en collega vanuit het Paard in Den Haag) en Felix (een Duitse jongen die Stefan leerde kennen in Australië). Met z’n vieren togen we richting het westen om vanaf Port Augusta ( link invoegen) omhoog te klimmen richting Uluru via Coober Pedy. Daarna was Alice Springs (waar de Jeep een wat hogere achtervering heeft gekregen) waren iets te zwaar beladen. Alice Springs was niet noemenswaardig maar vooral een handige tussenstop na Uluru.

Coober Pedy is een kleine nederzetting die daar alleen maar is omdat men er naar opalen zoekt. In perkjes van 100 bij 50 meter boort men eerst een 30 meter diep gat die bij goede resultaten wordt uitgegraven tot een grote kuil met een paar hopen grond eromheen. De velden waar dit gebeurt zijn trouwens niet zonder gevaar, zeker de velden die niet bruikbaar zijn. De 30 meter diepe boorgaten worden namelijk niet dichtgegooid waardoor er al menig toerist in de grond verdwenen is na een stap achteruit te hebben gedaan voor die perfecte foto in dat stoffige stadje. Wat erg leuk was is dat we ondergronds gekampeerd hebben. Erg comfortabel en lekker warm. In de nacht daalden de temperaturen namelijk toch tot rond of net onder het vriespunt!

 

Uluru (aboriginal woord) is een rode rotsformatie in een landschap waar je van denkt: “Hoe komt dat ding daar?”. De rest is zo vlak als een keukenblad. We hadden het wel gehad met de kou en Uluru was een perfecte uitkomst. Heerlijk warm na een aantal nachten met temperaturen onder nul!

De niet aboriginals het noemen deze rode rots trouwens  ‘Ayers Rock’ vernoemd naar de voormalige premier van Australie, Sir Henry Ayers, na de ‘ontdekking’ ervan in 1873 door William Gosse. De oorspronkelijke bewoners kenden deze rotsformatie natuurlijk al veel langer en voor hen heeft het ook een belenrijke betekenis.

Ondanks de vele foto’s die je misschien kent van de outback van Australië was het eigenlijk best groen. Stoffig, dat wel, maar ook wel groen. Het was geen hoge veluwe met dichte bossen. Maar toch meer dan je verwacht. Het was in iedergeval genoeg om in de meeste gevallen een vuurtje te maken om op te koken.

Na Uluru waren er een aantal nationale parken en plekjes aan de buurt:

  • Kakadu National Park. Niet veel bijzonders. Een overschat park. Blijf je hier langere tijd en geef je veel geld uit aan rivier cruises en 4×4 tochten. Dan is het misschien de moeite waard.
  • Wolfe Creek was best heftig en bijzonder. Niet zozeerheftig omdat de gelijknamige horrorfilm hier opgenomen is die over een moordenaar gaat die het voorzien heeft op een groepje backpackers maar omdat de hobbelige zandweg 130 kilometer op en neer was. Het was bijzonder omdat Wolfe Creek een meteorietkrater herbergt in een verder vlak landschap. Hebben we dat ook eens een keer gezien 😉
  • Karajini National Park was een bijzondere plek. Niet alleen omdat we Anne-Marije en Vincent ( waar we nu voor op het huis passen) daar ontmoetten maar ook omdat het een bijzinder systeen van kreekjes, watervallen en riviertjes met zich mee brengt. Bijzonder helder water ( koud ook wel) Zie de foto’s hieronder, die spreken toch voor zichzelf.

Daarna Darwin. Omdat alles boven Uluru zo’n beetje binnen de Steenbokskeerkring en de evenaar ligt was het er best tropisch warm, alhoewel het ‘winter’ is. Het prettige aan Darwin was dat alles er een tandje langzamer en relaxter gaat. Jammer dat we er maar 1 dag konden zijn. Als compensatie voor het dagenlang kamperen in de outback hebben we heerlijk gedoucht en ons daarna getrakteerd op bier en steak bij de lokale steak-keten.

Vanaf Darwin zijn Karijini en Exmouth nog mooi geweest om te zien. In Exmouth kun je 20 meter vanaf het strand prachtig mooi snorkelen. Een prachtig strand genaamd Turquoise Bay. Even lekker relaxen voor de laatste 1300nogwat kilometer naar Perth.

Goed. Het verhaal is wat samengevat maar de foto’s moeten wel een redelijk beeld geven van de reis J Het is heerlijk in het prachtige huis van Anne en Vince. Even bijtanken voordat we verder op jacht gaan naar werk om de rest van de reis te bekostigen. Marion is nu aan het werk bij de supermarkt.. ( spaart u ook nog zegeltjesss…bonuskaart of airmiles 🙂 Nu ik nog…

Wanneer er meer te vertellen is laten we dat natuurlijk weten! Het staat misschien een beetje door elkaar allemaal maar volgens mij we redelijk te lezen. Hier en daar hebben we wat linkjes verstopt voor de geïnteresseerde lezer. “Zoek en gij zult vinden” 🙂 

 

Liefs aan jullie allemaal!

 

Marion en Michel

Airlie Beach

20140706_172301

Daar zijn we dan! In Airlie Beach. We hebben inderdaad vals gespeeld. De 800 km die we van Hervey Bay naar Airlie Beach af hadden moeten leggen ging voornamelijk over de snelweg. Daar hadden we geen zin in! Het fietsen moet natuurlijk wel leuk blijven. We hebben dus besloten de bus te pakken. De Greyhound, de hop-on-hop-off bus die backpackers door het hele land vervoerd, heeft ons in een rit van 13 uur, 800 km noordelijker gebracht.

Een warm welkom in Carmen haar bush-hut. Ze woont praktisch buiten. Er zijn muren en er is een dak. Maar daar is ook alles mee gezegd. Ramen (beter gezegd; luiken) staan altijd open.

Zo nu en dan valt er een gecko van het plafond, komt er een kikker uit de kast (gaaaay!), zit er een slang boven je hoofd als je aan het douchen bent, hopt er een wallaby voorbij of komt een bandicoot uit de prullenbak eten. Het hoort er allemaal bij. Oh wat woont ze heerlijk. Tijdens het opruimen van de caravan kwamen we de ‘brown tree snake’ tegen. We hebben besloten de tent maar op te zetten.

Ons welkomstcomité:

 

Weekend Bowen

Een goede smoes dat er familie op bezoek is, nu kan Carmen zelf ook toerist spelen. We zijn een weekend in Bowen geweest, aan het strand. De kokosnoten hebben we eigenhandig uit de boom gekegeld. Maar dat was het enige werk dat we hebben verricht. Verder hebben we vooral niks gedaan.

 

Grey Nomads zijn een fenomeen in Australie. Zodra je met pensioen bent, verkoop je je huis, of huur je je huis onder zodat je er geen kosten meer aan hebt. Je koop een enorme motorhome of een flinke caravan, een van beide voldoet wel. Vervolgens spendeer je de rest van je leven al reizend door Australie. We hebben mensen ontmoet die al jaren onderweg zijn. Zo nu en dan komen ze terug waar ze vandaan komen om wat familie te bezoeken.

 

Derwent Hunter

Carmen’s vrienden zijn de gelukkige eigenaren van een prachtig zeiljacht. De Derwent Hunter. Een schip die in 1946 gebouwd is, wapens heeft gesmokkeld, de hoofdrol heeft gespeeld in een Australische tv-serie (de Rovers)  ligt nu in Airlie Beach om toeristen van dagtochten in de Whitsundays te voorzien. Wij waren de gelukkigen die een paar dagen mochten helpen op de boot in ruil voor fantastische zeiltochten en prachtige snorkelspots! We hebben zelfs een enorme schilpad ontmoet!

 

 

Schildpadden eten trouwens maar al te graag kwallen. Waar de kwallen voor mensen giftig zijn, worden de schildpadden er stoned van. Heb je de film Finding Nemo gezien? Waar de schildpad zo stoned als een garnaal tussen de kwallen door zwemt? Juist ja. Dat is dus echt waar. De beesten zijn er dol op!

Bushwalk

Carmen houdt ons wel bezig. Zo heeft ze ons op een 30 km lange wandeltocht gestuurd. Achteraf vertelde ze ons dat ze zelf zo moe was dat ze niet meer kon praten. Het was prachtig!

Ons verdere plan

Op 10 augustus vliegen we met fiets en al terug naar Melbourne. Juist ja. Alles wat we nu te fiets hebben afgelegd gaan we nu in 2,5 uur terugvliegen. Maar het gaat niet om de bestemming jongens, het gaat om de reis. In Melbourne laten we de fietsen achter (aaahhh). We gaan namelijk een megavette roadtrip maken. Stefan (onze Nederlandse vriend die nu in Melbourne woont) gaat samen met een Duitse jongen (die nu in Adedaide woont) op reis. Ze hebben een 4wd Jeep gekocht en gaan precies dat deel van Australie verkennen waar wij nog niet zijn geweest en maar al te graag naar toe willen.

Het komt allemaal perfect uit. Behalve het feit dat we eigenlijk echt aan het werk hadden gemoeten. Dat is tot nu toe nog niet gelukt. We teren nu op onze reserves, die aan deze trip zeker weten op gaan. Maar, deze kans kunnen we niet aan ons voorbij laten gaan. Waar de jongens terug gaan naar Adelaide en Melbourne, zullen wij achter blijven in Perth en onze Nederlandse vrienden Vincent en Anne Marije weer opzoeken (voor de oplettende lezer: ja, daarmee hebben we Marion haar verjaardag gevierd in Sydney). In Perth gaan we onze schulden vereffenen en keihard aan de bak. We vinden het wel een beetje spannend, maar soms moet je in het leven een klein beetje risico nemen, toch? Bovendien is er een goede kans dat Marion in ieder geval aan het werk kan in Perth. Dus dat wordt boeken inslaan voor Michel om zich te vermaken!

Tot de volgende!

Liefs, M&M

G’day mate!

“Hey, how’re you?”
“Good thanks and you?”
“Not too bad, thanks!”
Dat is het riedeltje dat standaard bij iedere ontmoeting uitgewisseld wordt met de Aussies. In de supermarkt, op straat als je iemand de weg vraagt, letterlijk bij iedere ontmoeting. Het heeft even geduurd voordat we het een beetje onder de knie hadden. Het voelt ook nog steeds een beetje als ‘gedoe’.. maar zo gaat dat nu eenmaal hier.
Bovenstaande fotootjes toegestuurd gekregen van onze hosts, Rod en Deb. Ze hebben ons al een tijdje geleden verwelkomt in hun paradijsje. De Koreaanse Ho was ook te gast, dus we vonden het des te specialer dat ze ons een bed en een douche aanboden! Dat was echter nog voor ons paardrij-avontuur in Tamworth.Daarna zijn we nog terug geweest in Sydney. We hebben Marion haar 27e verjaardag gevierd met Vincent en Anne-Marije, onze Nederlandse vrienden die tegenwoordig in Perth wonen. Slechts 5 uur vliegen van Sydney, met een tijdsverschil van 3 uur. Zo groot is dit land dus. Overdag zijn we de dierentuin in gegaan en ’s avonds hebben we heerlijke tapas gegeten in de haven van Sydney. Prachtig uitzicht, lekkere wijn en vrienden om je heen. Wat wil een mens nog meer!?

 

IMG_1051 IMG_1061 IMG_1058

IMG_1078 IMG_1087 IMG_1089

 IMG_1109  IMG_1101

Nou, we wilden wel wat warms. Wederom werd het ons te fris en besloten een stukje vals te spelen. De trein bracht ons vanuit Sydney 800 km noordelijker. Helaas was dit iets meer gedoe dan we gewend waren. Het was een andere maatschappij en hier moesten we de fietsen zo’n beetje helemaal uit elkaar halen en in een doos stoppen. Om 6 uur ’s ochtends moesten we ons melden. Zonder ontbijt en onder tijdsdruk. We waren NOT AMUSED! Maar, dezelfde dag waren op een plek waar we anders twee weken over hadden gefietst. Eind goed, al goed.

We hebben weer heerlijk gefietst en onze eerste wildkampeerervaring kan ook genoteerd worden! De eerste was in een dorpje, tegenover de pub, naast de snelweg. Echt rustig hebben we niet geslapen aangezien de pub een band buiten had spelen en de snelweg over een oude industriele brug liep. Dus iedere vrachtwagen leek door ons tentje heen te denderen. De tweede was echter een stuk meer geslaagd. Een weggetje op de kaart bleek een zandweggetje door de duinen van 4 km lang te zijn. Je weet natuurlijk niet hoe dat er verder uitziet, maar we zouden er 15 km mee afsnijden, dus dat vonden we de gok wel waard. Dat bleek ook zo te zijn! We kwamen zo’n 200 meter voor het einde een prachtig grasveldje tegen met uitkijk op zee! Eerlijk is eerlijk: een beetje spannend is het wel. Je weet natuurlijk niet wie er verder allemaal komen en of de mensen die er komen dezelfde intenties hebben als jij: gewoon een beetje chillen en genieten van de natuur. Maar het was super! We hebben een duik in zee genomen om ons op te frissen na een dag fietsen en ’s avonds een kampvuurtje gemaakt om ons warm te houden.
marion
We zijn via de touristische Gold Coast en Sunshine Coast in Tin Can Bay dolfijnen gaan voeren. Lekker touristisch, maar ontzettend leuk! Het zijn gewoon wilde dolfijnen, die ’s ochtends komen als ze daar zin in hebben. Ze zijn wel zo aan mensen gewend dat ze weten dat er om 8 uur ’s ochtends gevoerd wordt. Maar het zijn gewoon wilde dolfijnen. Leuk om die beesten van zo dichtbij te kunnen zien!
 IMG_1133 IMG_1134   10441319_10203051445719796_5279410424855571166_n  10475219_10203051406238809_367244853735966618_n IMG_1119 1908346_10203060685870794_5239879744855463950_n
Op een camping kregen we van onze buren zo maar de restanten van hun hoofdgerecht: krab! Jammie! Hadden we zo maar een afwisseling op ons standaard-kampeermaal: couscous met tonijn en blikgroenten.
IMG_1138 IMG_1135
Inmiddels in Hervey Bay zijn we nog aan het nagenieten van het paradijs: Fraser Island. Wow! Dat was mooi! Het grootste zandeiland ter wereld, witte stranden en knalblauwe zee. De migratie van de walvissen is begonnen, ze trekken van zuid naar noord (net als wij, de na-apers) voor de warmere wateren. We hebben tientallen walvissen gezien, schildpadden, haaien, dingo’s en stingrays (die Steve Irwin hebben vermoord). In de 4×4 bus heeft onze gids Simon ons het hele eiland rondgestuiterd. Met recht werd een van de wegen de rollercoaster genoemd, yeehaa! Een scenic flight in een klein vliegtuigje heeft ons adembenemende uitzichten opgeleverd van het eiland en de walvissen in zee.
DSC_0508  DSC_0387 20140630_095442 20140630_100342 DSC_0352  DSC_0296 DSC_0259  DSC_0433 DCIM100GOPRO DCIM100GOPRO DSC_0269 DSC04687 20140630_135514
20140630_104703

Shipwreck Maheno: the most photographed piece of rust in the world

 

DSC04521

Lake McKenzie

Het touristje spelen bevalt ons wel! We zijn blij dat we overdag mooi weer hebben. Zonnetje en zo’n 22-25 graden. Het is ’s nachts nog erg koud (8 graden) dus we slapen met al onze kleren aan en ritsen onze slaapzak tot om ons hoofd dicht. Niks romantisch kamperen in Australie! 😉
kayakken in Noosa

kayakken in Noosa

Als je trouwens  denkt dat kamperen een ‘gedoe’ is met kinderen? Neem een voorbeeld aan deze mensen. Ze zijn ook uit Melbourne vertrokken en reizen per fiets met hun kindje en hond. Hij op een tandem (ze hopen hier en daar backpackers op te pikken) en zij op een verlengde fiets met het kind achterop. Ze vissen en maken deze klaar op het kampvuur of op het kookstelletje. Als ze eetbare planten kunnen vinden eten ze deze ook uit de natuur. Wat een inspirerende mensen!
  20140628_093921
Sommige restaurants hebben geen licentie om alcohol te mogen verkopen. Je mag in veel restaurants dus gewoon je eigen drank meenemen. Het is vrij normaal om een restaurant binnen te lopen met je eigen sixpackje bier of je fles wijn. Ze vragen vriendelijk of je glazen wil, ze maken de fles voor je open. Ook is men helemaal niet bezig met verkopen. Je moet goed opletten als het eten geserveerd wordt, voor je het weet is de ober alweer weg en wil jij nog steeds wat te drinken bij je hoofdgerecht. Het is geen luiheid, het is hier blijkbaar niet netjes om te willen verkopen. Zo krijg je ook standaard een fles kraanwater en glazen geserveerd. Of als je het eten niet op krijgt kun je gerust vragen of je de rest mee naar huis mag nemen (voor ons de perfecte lunch voor de volgende dag!). Heel normaal, in Nederland zouden we dat nooit doen (wij gierigaards).
We zijn zo’n 750 km voor Airlie Beach. Van velen horen we dat de weg niet heel inspirerend is om te fietsen. Er is weinig te zien en de weg die we moeten nemen is voornamelijk snelweg, welke we het liefst vermijden. We weten dus nog niet helemaal hoe we dat aan gaan pakken…
Wordt vervolgd….
Liefs, M&M

Horse course – 11 day Jackeroo/Jilleroo school

Na twee weken in de grote stad, waren we wel weer toe aan natuur, rust en ruimte. We zijn een paar dagen naar de Blue Mountains gegaan met de trein om daar te hiken en de frisse berglucht op te snuiven. We hadden nog een kleine week voordat onze Jackeroo/Jilleroo school begon, dus we besloten deze tijd op te vullen om de beentjes weer even te strekken. Vanaf Sydney zijn we naar Newcastle gefietst. We werden wederom fantastisch verwelkomt door twee ‘warm showers’ gezinnen. Rod en Deb, die in Warmbaral hun paleisje hadden met uitzicht op zee lieten ons een nachtje extra blijven zodat wij een heerlijke stranddag hadden met hond Puppy. In Newcastle mochten we bij Greg, Belinda en hun drie kinderen logeren. De kids waren erg nieuwsgierig en Greg en Belinda ontzettend behulpzaam met routes, de fietsen, etc. Omdat we begonnen met onze cursus mochten we zelfs de fietsen en de bagage die we niet nodig hadden zo lang bij hen achterlaten. Dat scheelde een hoop gesleep in de trein.

Toen op naar Tamworth, countryside Australia waar we op Leconfield onze Jackeroo/Jilleroo school gingen volgen. Een stuk Australie die Marion graag wilde ervaren en Michel maar al te nieuwsgierig naar was. Maandag werden we om 10 uur opgehaald door een echte cowboy. Hij praat als een cowboy, rookt als een cowboy en beweegt als een cowboy. Een kwartier later was het gedaan met mobiel bereik voor de komende 11 dagen. We hebben hard gewerkt, veel lol gehad en enorm veel geleerd.

We hebben geleerd hoe de paarden te zadelen en teugelen en kregen onderweg veel tips van onze enthousiaste instructrice Sabrina. Het ‘musteren’ (hoeden van het vee) was veruit het gaafste wat we hebben gedaan. De paarden werden ingezet om mee te werken in plaats van een doelloos rondje mee te rijden. In teams verdeeld verdwenen we met de paarden  in de heuvels het dreven alle cattle naar beneden in de vallei. Eenmaal daar wachtten we elkaar op en dreven we het vee naar boven, waar de kalveren van de moeders werden gescheiden. De kalveren werden gebrandmerkt, kregen oorlabels en werden gecastreerd. Onze traktatie: stierenballen op de barbeque! Of wel: ‘bush oisters’. De mannen sloegen dit smakelijke maaltje even over, gezien het medeleven voor de jonge mannen die zojuist hun mannelijkheid zijn verloren. Marion  had een hapje geproefd, maar daar is het ook bij gebleven. De rest van de 10 stierenrestanten werden aan de hongerige hondjes gevoerd, die al kwispelend op hun lunch stonden te wachten. De dames werd het leed bespaard, die kregen alleen het brandmerk en de oorlabels.

Huddart_Leconfield-50

Huddart_Leconfield-49

Huddart_Leconfield-52

Huddart_Leconfield-60

de oorlabels liggen klaar

de oorlabels liggen klaar

brandmerken

brandmerken

Huddart_Leconfield-85

Het is 5 minuten naar voor de beesten, in ruil daarvoor krijgen ze een leven lang vrij spel in de weide ... welke koe wil dat nou niet!?

Het is 5 minuten naar voor de beesten, in ruil daarvoor krijgen ze een leven lang vrij spel in de weide … welke koe wil dat nou niet!?

brandmerken

brandmerken

Daniel (Italië) houdt het achterbeen van het kalf vast. Een van de belangrijkste taken. Wat er ook gebeurd: 'never let go'. Aldus Hilton

Daniel (Italië) houdt het achterbeen van het kalf vast. Een van de belangrijkste taken. Wat er ook gebeurd: ‘never let go’. Aldus Hilton

ballen bakken

ballen bakken

Verder hebben we geleerd de zweep te slaan, waarbij het uiteinde van de zweep door de geluidsbarriere gaat en daardoor een luide knal veroorzaakt. Dat is nog lastiger dan je denkt! En pijnlijk als het verkeerd gaat.

20140526_151339

20140526_145413

Een dag op pad om bomen te zagen, te ontdoen van hun jasje zodat ze gebruikt kunnen worden om de weilanden af te bakenen.

het resultaat: 52 geschorste stammen, klaar om een hekje van te bouwen

het resultaat: 52 geschorste stammen, klaar om een hekje van te bouwen

door met een hamer te rammen komt de bast los en trek je hem zo uit zijn jasje

door met een hamer te rammen komt de bast los en trek je hem zo uit zijn jasje

debarking, ofwel: het ontbasten van de stam

debarking, ofwel: het ontbasten van de stam

Hilton zaagt de boom in stukken

Hilton zaagt de boom in stukken

Collecting wood

Collecting wood

Iedere ochtend om 6:30 werd Bella gemolken zodat we tijdens ontbijt melk hadden. Verser dan dat kan gewoon niet! Om de beurt was het iemand zijn taak om de koe te melken.

 

IMG_0836

IMG_0833

 

Sabrina, onze Duitse paardrij-instructrice heeft ons een hoop bijgebracht over paardrijden, natural horsemanship en heeft enorm geholpen om de relatie tussen ruiter en paard te verbeteren. Marion reed de hele week de bejaarde Bonnie en Michel had de halfblinde Joe te berijden (en niet bereiden).

IMG_0882

IMG_0871

IMG_0852

 

Huddart_Leconfield-47

Huddart_Leconfield-46

Huddart_Leconfield-199

Huddart_Leconfield-195

Huddart_Leconfield-172

Huddart_Leconfield-166

Huddart_Leconfield-160

Huddart_Leconfield-124

Huddart_Leconfield-122

Huddart_Leconfield-121

Michel & Joe, Marion & Bonnie

Michel & Joe, Marion & Bonnie

 

 

Brian, de 91jarige eigenaar van de school was nog steeds ongelooflijk betrokken bij de hele school. Met zijn leeftijd stond hij nog gewoon mee te helpen de koeien van de kalveren te scheiden en hield een goed oogje op zijn paarden en zijn grondgebied.

 

Hilton haalt de paarden op

Hilton haalt de paarden op

Brian Skerett

Brian Skerett (eigenaar)

Bradley (staff) & Star

Bradley (staff) & Star

Brian Skerett & Douge (staffmember)

Brian Skerett & Douge (staffmember)

Foto’s zeggen meer dan duizend woorden, deze ervaring is niet onder woorden te brengen. Rob Huddart heeft een aantal prachtfoto’s geschoten en we hopen daarmee een klein beetje het gevoel met jullie te kunnen delen dat wij ervaren hebben.

Huddart_Leconfield-190

beautiview

groupie!

groupie!

Huddart_Leconfield-132

Patch - een van de werkhonden

Patch – een van de werkhonden

Huddart_Leconfield-43

kampvuurtje marsmellows!

kampvuurtje marshmellows!

Huddart_Leconfield-33

Huddart_Leconfield-13

Huddart_Leconfield-10

Hey balen zeg!

Hay balen zeg!

 

Nu zijn we een paar dagen terug in Sydney om onze vrienden Vincent en Anne-Marije te ontmoeten. Ze wonen in Perth en zijn deze week in Sydney in verband met werk. Een betere timing had niet gekund, zo kunnen we Marion haar verjaardag (met zijn) vieren! Om ons reizende leven wat gemakkelijker te maken, hebben we een tablet aangeschaft. We zijn nu niet meer afhankelijk van andermans computers of bibliotheken. Deze week springen we weer op de fiets en kunnen niet wachten tot we noordelijker zijn. We zijn toe aan zonlicht en warmte! Het is nu 15 graden en regenachtig koud in Sydney! Geniet dus maar extra van het Nederlandse zomerweer!

Een filmpje volgt nog.

Tot snel!

Liefs, M&M

filmpje!

Met de middelen die er zijn, hebben we een video in elkaar geknutseld. Om een nog een beetje een beter beeld te krijgen van de afgelopen 2 maanden. De tijd vliegt!

 

Liefs, M&M

Na regen …

komt Sydney!!!

Na ons vertrek uit Melbourne hebben we een hoop regen gezien. Een week lang kwam er alleen maar water uit de lucht. Wat fijn is voor het land, dat dan weer wel, want Australie heeft regen nodig. Langs de weg staan regelmatig borden met de kans op gevaarlijke bosbranden door de droogte. We hebben voor de zekerheid ook een appje geinstalleerd zodat we in de gaten kunnen houden of het gebied waar wij ons bevinden veilig genoeg is. De bosbranden kunnen zich soms met 80 km per uur verplaatsen en zo hard kunnen wij ook niet fietsen! Het kan een serieus gevaar vormen voor de omgeving hier. Ze doen vaak ook ‘planned burns’ wat wil zeggen dat de rangers het bos gecontroleerd in de fik steken zodat het gevaar is geweken en het niet ongepland in de brand kan gaan (is dat niet een leuke baan?). Afijn, de regen is fijn voor Australie, minder voor ons. We besloten door te fietsen. De andere optie is wachten tot de regen over is. En wat doe je dan? Weinig. Want het regent. Dus we zijn tot de conclusie gekomen dat het net zo is als emoties: je moet er doorheen 😉 We hebben onderweg wat hele goedkope en hele slechte hotels gepakt. Daarvan hebben we geen foto’s, we waren bang dat de camera daar van stuk ging. En we hebben gebruik gemaakt van het concept ‘warm showers’. Wat is een warme douche fijn na een dag in de plens fietsen! En niet alleen dat, we kregen er ook nog een bed en een maaltijd bij! Warm showers is zo iets als couchsurfen, maar dan speciaal voor fietsers. Je kunt je aanmelden op de website en een bed en een warme douche aanbieden (geloof ons, de warme douche doet het hem!). Je ontmoet collega-fietsers die ook de hele wereld over zijn gefietst, of stukken van de wereld over zijn gefietst. Het is enorm leuk om collega-idioten te ontmoeten! Onze eerste ‘warm shower’ waren we bij Sally uitgenodigd, die werkelijk in een paradijsje woont! Bij de haven in Lakes Entrance hebben we afgesproken en warden we opgehaald met haar bootje. Ze woont op een eiland in een huis op pijlers (tegen de vloed) en ze is afhankelijk van zonne-energie en regenwater. Aan de ene kant hoor je de oceaan, aan de andere kant uitzicht over de ‘lagoon’. Als de kers op de slagroom werd ons eten bereid op een kampvuurtje, aan ons de taak het vuurtje op haar privestrand brandend te houden. Ik wilde niet meer weg! Maar helaas, de volgende dag werden we toch door haar (met een gezond gevoel van medelijden) afgezet op onze route. Bij Sally hebben we ook de drie Franse jongens weer ontmoet. Die zijn we eerder tegengekomen op de Great Ocean Road en waren inmiddels dapper verder getrapt waar wij de trein het werk hebben laten doen tussen Melbourne en Bairnsdale (zo’n 300 km). De Franse jongens vertelde in de avond bij het vuur met een wijntje hun verhaal over de fietstocht. Ze zijn vanuit hun woonplaats in Frankrijk via Parijs, Duitsland richting Zweden getrokken om vervolgens via Finland, Rusland, Kazachstan, China in Australie te fietsen. Het verdere plan: Nieuw Zeeland, Hawai, Alaska, van noord naar zuid Amerika, van zuid naar noord Afrika, richting Istanbul en vanaf daar weer naar huis…. Zo zie je maar, er zijn altijd mensen gekker dan jij! Echt.

Pieter Poncho

Pieter Poncho

Sally haar bootje

Sally haar bootje

Sally, de warm shower in Lakes Entrance

Sally, de warm shower in Lakes Entrence

3 Franse musketiers: Jeremy, Thomas & Clemence

3 Franse fietsers: Jeremy, Thomas & Clemence

Marion in haar natuurlijke habitat, bij Sally

Marion in haar natuurlijke habitat, bij Sally

Camp stove bij Sally (warm shower in Lakes Entrance).

Camp stove maken op het vuur

 

 

 

 

 

 

 

 

Van de staat Victoria naar New South Wales. Het voelt toch een beetje als of je een landsgrens passeert.

Van de staat Victoria naar New South Wales. Het voelt toch een beetje als of je een landsgrens passeert.

 

Yay! De eerste lekke band! Quick fix!

Yay! De eerste lekke band! Quick fix!

 

Eten koken op het vuurtje

Eten koken op het vuurtje

 

 

 

 

 

 

 

Goed gesprek

Goed gesprek

Willy Wallaby

Willy Wallaby

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Afijn, na een weekje regen, warm showers en doorfietsen zijn wij ook een weekje gaan WWOOFen (wat staat voor Willing Workers On Organic Farms). In ruil voor een bed en eten help je bij mensen op hun biologische/ecologische boerderij mee met de werkzaamheden. We hebben een boek vol adressen en zijn terecht gekomen in Bega (waar ze overigens wel lekkere kaas maken). Yves en Ursula zijn een Duits/Zwitsers koppel die leven op een stuk grond van zo’n 45 hectare. Ze hebben hun eigen huis gebouwd (afhankelijk van zonne-energie en water uit de rivier). Hij is architect en zij psychologe en er is fantastisch goed voor ons gezorgd. Het was best fijn om even niet constant onderweg te zijn en voor even op een plaats te blijven. We hebben hen geholpen in de tuin met snoeien, fruitbomen planten en hekwerken neerzetten en bouwen tegen de wallabies en wombats. In ruil daarvoor hadden we onze eigen cabin waar we sliepen en stond er drie keer per dag een fantastisch maal op tafel, waar wij ons dan weer wat schuldig over voelden. Toevallig waren wij er met pasen en op geode vrijdag en pasen werd er niet gewerkt. Terwijl we zo graag wat terug wilden doen! Maar het was een heerlijke week. En we hebben geleerd dat de wombat graag het hoogste punt uitzoekt om zijn behoefte te doen, om zo zijn territorium af te bakenen. We zagen daar regelmatig een ‘trofee’ liggen bovenop een steen of een stuk hout.

M&M & Yves & Ursula voor het huis

M&M & Yves & Ursula voor het huis

Yves en Michel die een nieuw hek aan het maken zijn. Fencie he?

Yves en Michel die een nieuw hek aan het maken zijn. Fencie he?

 

 

 
We hebben nog twee warm showers gehad bij de Nederlandse Simone in Tura Beach en bij David en Jill bij Jervis Bay. Bij de laatste mensen hadden we ons tentje in de tuin staan en zijn we een nachtje extra gebleven om de omgeving wat meer te verkennen dan er alleen een nachtje te slapen. Daar hebben wij, heel in de verte, ook onze eerste walvis gezien! De migratie begint pas in juni, dan trekken ze richting het noorden om de warmere wateren op te zoeken om jongen te baren. Dus dit was een vroege vogel… eh.. walvis.

Simone, de Nederlandse warm shower in Tura Beach

Simone, de Nederlandse warm shower in Tura Beach

M&M & Jill & David (warm shower in Jervis Bay)

M&M & Jill & David (warm shower in Jervis Bay)

Bob & Chris, het koppel in Burril Lake, waar we zo maar mochten mee eten en logeren!

Bob & Chris, het koppel in Burril Lake, waar we zo maar mochten mee eten en logeren!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ook hebben we twee ongelooflijk lieve mensen ontmoet op een camping. Bob en Chris zijn een ontzettend actief stel van in de zestig. Chris tennist twee keer per week en Bob is in de jaren ’60 blijven hangen en een echte surfer. Iedere dag kijkt hij of er een goede surf is, zo ja, dan ligt hij de rest van de ochtend/middag in het water. Hij is gek op oude Volkswagen busjes en de tuin staat vol met palmbomen. Na en leuk gesprek over de omgeving zijn we bij hen thuis uitgenodigd. De volgende dag waren ze toch thuis en was de plaats waar wij sowieso langs zouden komen. We mochten mee eten en zelfs blijven slapen! Ontzettend gastvrij en lief!

Inmiddels zijn we al bijna een week in Sydney en wat een fijne stad! Het fietsen in de stad is wel een kunst op zich, maar als je eenmaal de weg een beetje weet dan kom je er wel. We maken fietstochten in buitengebieden, bezoeken musea als het regent, lopen een kroegje binnen waar live muziek speelt, hebben meegedaan met een dansles ‘swingdance’, liggen in het park als we moe zijn en drinken veel lekkere koffie. Life is good!

Michel en zijn grote liefde

Michel en zijn grote liefde

Harbour Bridge

Harbour Bridge

 

 

 

 

 

 

 

Als je geinteresseerd bent in de route die we (grofweg) gefietst hebben, klik dan op de volgende link:

Deel 1 (vanaf Melbourne naar Bairnsdale hebben we de trein genomen)

Deel 2 (vanaf Wollongong hebben we de trein gepakt naar Sydney)

Inclusief de Great Ocean Road mogen we nu we zeggen dat we de 1000 km grens gepasseerd zijn!). We hebben inmiddels ook een kilometerteller aangeschaft, om de kilometers wat nauwkeuriger bij te houden.

 

Liefs, M&M

 

Als het niet kan zoals het moet…

Dan moet het maar zoals het kan!

Nadat wij onze fijne overnachting in de bierbrouwerij achter de rug hadden. Zijn we per trein terug naar Melbourne gereden. Het is overigens geen enkel probleem om je fiets mee de trein in te nemen. Je hebt er geen speciaal kaartje voor nodig en reserveren hoeft ook niet. Goed geregeld! Jammer genoeg reden er vanaf Melbourne geen treinen naar de Grampians, het National Park dat we in eerste instantie graag wilden bezoeken. Wegens grote werkzaamheden aan het spoor werden vanaf de helft van het traject bussen ingezet. Bummer! Na een kop koffie hebben we besloten de plannen om te gooien. Dan maar bekijken of we onze trial ronde de andere kant op konden doen. Ook op dat traject reden geen treinen, maar werden bussen ingezet. Daar mogen officieel geen fietsen in mee. Maar ach, toch maar geprobeerd. De buschauffeur was zeer behulpzaam en we mochten zelfs gratis mee. Op naar Geelong dus!

Vanaf Geelong zijn we de Great Ocean Road gaan fietsen. Dat stuk was ook behoorlijk heuvelig, maar ongelooflijk mooi. Niet zo zwaar als het stuk dat we vanuit Melbourne richting het noorden hadden gehad. Daarbij werden we na iedere beklimming beloond met de mooiste uitzichten over de baaien. In totaal hebben we een kleine week gedaan over de 280 km tussen Geelong en Warrnambool.

image

Michel - at the start of Great Ocean Road

image

Baai Baai man!

image

Marion - bijna boven!

image

Twelve Apostels

image

Selfie!

We hebben gekampeerd op een aantal grotere campings en wat kleinere veldjes zonder enige voorzieningen. Ja! Ja! Kakken in de bosjes! De vogels maken magische geluiden en de kangaroo’s hoppen zo af en toe tussen de tenten door. Dat maakt ieder nachtje weer speciaal.

image

Eten koken - Anglesea

image

Uitzicht vanaf bushcamp Jamieson Creek

image

Ons kamp: bushcamp Jamieson Creek

Vanuit Warrnambool zijn we per trein weer terug gegaan naar Melbourne. Althans, dat werden ook weer bussen, want het werk aan het spoor was nog niet klaar. In Melbourne mochten we weer een paar dagen bij Steef logeren en hebben we bekeken hoe we de route naar Sydney aan gaan pakken. We zullen de kustroute nemen. Er zijn genoeg campings en dorpjes onderweg en er zijn ons weer prachtige landschappen en uitzichten beloofd. Bovendien gaan we de zon achterna, want meer noordelijk schijnt het weer beter te zijn. We hebben hier veel bewolking en de regenuren beginnen de overhand te krijgen in het aantal zonuren. Follow the sun!

image

Geocache gevonden! Tijdens ons fietstochtje langs de baai van Melbourne met Steef

image

Mooi gekleurde, toeristische, strandhuisjes in Melbourne

Het uploaden van filmpjes zal lastig gaan worden. We hebben alleen onze mobiele telefoon bij ons met een internetbundeltje. Lang niet genoeg om de filmpjes er mee te kunnen uploaden, laat staan bewerken. Internet in de bibliotheek kan gratis gebruikt worden, dus ideaal om te typen. Het uploaden van foto’s etc. duurt alleen een eeuwigheid, sinds ze hier een paar jaar achterlopen op Nederland wat betreft snel internet! Hopelijk lukt het om de foto’s ook mee up te loaden met dit verhaaltje. Anders komen die nog op een andere manier!

We moeten nog erg onze weg vinden in het fietsen, het kamperen, het boodschappen doen, genoeg water meenemen. Maar ook weer niet teveel! Het is gewoon een kwestie van doen en uitproberen. Een hoop mensen zetten hun tentje in het wild op. Daar hebben wij het lef nog niet voor gehad. Maar misschien komt dat nog, zodra de gebieden minder touristisch worden en de voorzieningen schaarser. Bovendien is een reis als deze niet alleen fysiek een uitdaging. Ook mentaal kom je jezelf op een andere manier tegen dan je gewend bent. Gelukkig hebben we daarvoor elkaar, alle tijd en veel geduld.

Overigens kunnen wij, als er bereik is, prima email lezen/ontvangen en kun je ons altijd een appje of fb berichtje sturen als je wat kwijt wilt over het mooie Nederlandse weer of de laatste roddels 🙂

Tot de volgende!

Dag lief Nederland!

HELLOOO Melbourne!

Het duurde even.. maar we zijn geland. Zowel letterlijk als figuurlijk. De vlucht was lang: 24 uur, maar goed. Alles spullen zijn heel aangekomen en de fietsen zijn gelukkig ook nog helemaal heel! Fijn! Bij de douane konden we zo doorlopen, geen ondervragingen over wat we komen doen en hoe we dat willen bekostigen. Iedereen was zelfs super behulpzaam met ons gehannes met de fietsen in die grote dozen. Superfijn!

image

image

Het figuurlijke landen had alleen wat langer de tijd nodig. We hadden een paar dagen nodig om bij te komen van onze jetlag. Gelukkig mochten we bij Stefan lekker chillen en de nodige laatste spullen regelen. Hij heeft ons fantastisch op weg geholpen en hadden een fijne tijd!

image

Een paar dagen erna zijn we bij Inge langs geweest. Een oud collega van Marion, waar ze samen hebben gewerkt bij Gigant achter de bar. Ze is getrouwd met een kiwi en woont sinds een jaar of drie in noord Melbourne. Perfecte manier om de stad uit te komen en richting natuur te trekken. Zowel James als zij hebben ons enorm geholpen en hebben fijne dagen gehad daar! We hebben zelfs onze eerste wilde kangaroos gezien! Yay!

image

Kijk goed! Links zit er een!

1 week na onze landing ‘down under’ begonnen onze beentjes onrustig te worden en wilden we toch echt lekker de hort op met de fiets. Daarbij is de gastvrijheid van zowel steef als Inge en haar man fantastisch, maar ook ongemakkelijk. We willen geen gebruik maken van mensen…

We hebben nu twee fietsdagen achter de rug. Die best pittig waren! De weg naar de eerste camping was zo’n 53 km… Alleen maar stijgen. Met bagage. Het is zo zwaar! Gelukkig viel het weer mee. Het was vrij bewolkt en regenachtig. Dus vooral niet te warm. De eerste dag liepen de ‘roos’ gewoon over de camping en werden we gewekt met een prachtig vogelconcert.

image

Kijk goed, er zit echt een roo! Links

De tweede dag was net zo, maar zou 40 km zijn. Dat zou wel goed komen! Tot 5 km voor de eindbestemming, daar kwam een handdoek tussen Michel zijn derrailleur. Helaas voor ons: de handdoek won. De gehele derrailleur brak af. Voor de niet-fiets-nerds onder ons: daar zit de ketting omheen, dus je kunt dan ook echt niet verder fietsen. De enige mensen die we de afgelopen 3 uur tegen waren gekomen waren twee park rangers. We besloten alle heuvel terug te gaan en hen een handje hulp te vragen. Ze hebben ons met fietsen en spullen en al afgezet in Woodend, waar een fietsenwinkel zit die ons maar al te graag wilde helpen (tegen betaling uiteraard). Desalniettemin, een quick fix! En dan.. zoek je een slaapplaats en kom je uit bij een hotel die zijn eigen bierbrouwerij in huis heeft! Everything happens for a reason 😉 onze hotelkamer zit recht tegenover de ketels waar het bier gebrouwen wordt en aan de bar raakten we gezellig aan de praat met Russell, de quick bike fixer.

image

image

Hotelkamer open: BAM! Brouwketels

image

image

Morgen pakken we de trein richting de Grampians, wat een fantastisch mooi National Park te zijn.

Liefs, M&M